16 Ocak

benlik saygısı, bazılarımızın neredeyse hiç yok. Kendimize dair duygularımızın çözümü uyuşturucu kullanmaktı. İşe yaramazlık ve uyum sağlayamama duyguları, bu işe başlamadan yıllar önce başımıza gelmişti. Uyuşturucu kullanmak biraz rahatlama sağlıyormuş gibi görünüyordu; kendimize ve başkalarına dair duygularımızı maskelemeye yardımcı oldu. Duygularımızı gömdüğümüzde onları diri diri gömdüğümüzün farkında değildik. İlaçlar işe yaramayınca, gerçekte olduğumuz sarsılmış, korkmuş insanları gizlemek için daha fazlasını kullandık. Kendimizi reddettik ve eğer bizi gerçekten tanısalardı, başkaları tarafından da reddedileceğimizi düşündük. Bizim için izolasyon yaşam biçimimiz oldu; tamamen yalnız olduğumuzu hissettik. Adsız Narkotik'e vardıktan ve başkalarının deneyimlerini dinledikten sonra Tanımlamaya başladık. Hope'u hissetmeye başladık ve bir parçası olduğumuzu hissetmeye başladık. Başkalarıyla Empati kurmaya başladık. Bizden önce burada olan üyeler, biz kendimizi sevmeyi öğrenene kadar bizi Koşulsuz Sevdiler. Adımlarda yer alan Manevi İlkeleri Sponsorlarımız ve Anlayışımızın Tanrısı ile Uygularken, Kendini Kabul Etmeyi ve kendimizi Sevmeyi öğrendik. Başka bir insanla Beşinci Adımı attıktan sonra, başkalarının bizi gerçekte olduğumuz gibi tanımasına dair korkumuzu kaybetmeye başladık. Başkalarına karşı Şefkati geliştirmeye ve başkalarını oldukları yerde kabul etmeye başladık. Sağlıklı riskleri öğrendik. Bir kaplumbağanın bile ilerleme kaydedebilmesi için boynunu dışarı çıkarması gerektiğini öğreniyoruz. Bugün Kardeşlik'te yalnız değiliz. N.A. aynı zamanda Asla Yalnız anlamına da gelebilir.