17 Mart

eksikliği. Literatürümüz bize hastalığın nüksetmesinin asla bir tesadüf olmadığını, bunun bir gerçek olduğunu ve gerçekleştiğini söyler. Nüksetme, Programımızı çalıştırmamanın veya uzun süreli yoksunluktan sonra kayıtsız kalmanın bir sonucudur. Temel Metnimiz diyor ki, "Uzun süre kayıtsız kalırsak iyileşme süreci durur." Programı çalıştırmayarak aslında nüksetme sürecinin başlaması için yer ayırmış oluyoruz. Herhangi bir günde bir ilaca doğru yürüyoruz ya da ondan uzaklaşıyoruz. Hastalığımızı mı durduracağımızı yoksa iyileşmemizi mi durduracağımızı belirleyen eylemlerimizdir. Bilinen tedavisi olmayan ölümcül ve ilerleyici bir hastalıkla karşı karşıyayız. Edebiyatımız şunu da söylüyor: "Adsız Narkotik Programı'nı yaşayan bir kişinin nüksetmeye başladığını hiç görmedik." Nüks sürecinde yapacağımız son şey ilaç kullanmaktır. Aslında başlangıcını tanıyarak nüksetme sürecine karşı önlem alabiliriz. Ruhsal olarak Yüksek Gücümüzden Rehberlik ve Güç istemeyi bırakırız. Dua etmeyi ve meditasyon yapmayı da bırakıyoruz. Çevremizdeki diğer insanlardan hoşlanmamaya başlarız. Günlük faaliyetlerimizde Sabır ve Hoşgörüyü kaybetmeye başlarız. Daha sonra harekete geçmek yerine tepki vermeye başlarız. Bu arada toplantılara katılımımız azalıyor. Kendimizden hoşlanmamaya ve kendi irademizle hareket etmeye başlarız, Umudumuz bizi terk etmeye başlar ve güçsüzlüğümüzü sorgularız. Bazılarımız geri döndüğü için şanslıyız; bazılarımız aktif bağımlılıktan ölüyor. Edebiyatımız mümkün olan en kısa sürede geri dönmemiz gerektiğini söylüyor, aksi takdirde geri çağırılamayacak duruma gelebiliriz. Egolarımız bize utanmamız gerektiğini, eğer geri dönersek eleştirileceğimizi ya da yargılanacağımızı söyler. Geri dönecek kadar şanslı olanlarımız, bize ait olmayan bir Cesaret gösterirler.