17 Maart

gebrek daaraan. Onze literatuur vertelt ons dat terugval nooit een ongeluk is, maar dat het een realiteit is, en dat het ook gebeurt. Terugval is het gevolg van het niet uitvoeren van ons programma, of van zelfgenoegzaamheid na lange periodes van onthouding. Onze Basistekst zegt: "Als we lang zelfgenoegzaam blijven, stopt het herstelproces." Door niet aan het programma te werken, reserveren we feitelijk een plek waar het terugvalproces kan beginnen. Elke dag lopen we in de richting van een medicijn of ervan weg. Het zijn onze acties die bepalen of we onze ziekte of ons herstel tot stilstand brengen. We lijden aan een dodelijke, progressieve ziekte, waartegen geen geneesmiddel bekend is. Onze literatuur zegt ook: "We hebben nog nooit iemand gezien die het Narcotics Anonymous-programma volgt, terugval." Het laatste wat we doen tijdens het terugvalproces is drugs gebruiken. We kunnen ons daadwerkelijk tegen het terugvalproces beschermen door het begin ervan te onderkennen. Spiritueel houden we op met het vragen van onze Hogere Macht om leiding en kracht. We stoppen evenveel met bidden en mediteren. We beginnen een hekel te krijgen aan de andere mensen om ons heen. We beginnen geduld en tolerantie te verliezen in onze dagelijkse activiteiten. We gaan dan reageren in plaats van handelen. Intussen neemt ons vergaderingsbezoek af. We beginnen een hekel aan onszelf te krijgen en opereren op basis van onze eigen wil, onze Hoop begint ons te verlaten en we twijfelen aan onze machteloosheid. Sommigen van ons hebben het geluk om terug te keren; sommigen van ons sterven in actieve verslaving. Onze literatuur zegt dat we zo snel mogelijk moeten terugkeren, anders kunnen we niet meer teruggevonden worden. Ons ego vertelt ons dat we ons moeten schamen, en dat we bekritiseerd of beoordeeld zullen worden als we terugkomen. Degenen onder ons die het geluk hebben terug te komen, tonen een moed die niet van ons is.