17 Marca

brak tego. Nasza literatura mówi nam, że nawrót nigdy nie jest przypadkowy, ale jest rzeczywistością i rzeczywiście się zdarza. Nawrót jest wynikiem niewykonania naszego Programu lub popadnięcia w samozadowolenie po długich okresach abstynencji. Nasz Tekst Podstawowy mówi: „Jeśli przez długi czas pozostaniemy w samozadowoleniu, proces zdrowienia ustanie”. Nie pracując nad Programem, w rzeczywistości rezerwujemy miejsce na rozpoczęcie procesu nawrotu. Każdego dnia zmierzamy w stronę narkotyku lub od niego uciekamy. To nasze działania decydują o tym, czy zatrzymujemy naszą chorobę, czy zatrzymujemy powrót do zdrowia. Cierpimy na śmiertelną, postępującą chorobę, na którą nie ma leku. Nasza literatura mówi również, że: „Nigdy nie widzieliśmy nawrotu choroby u osoby, która żyła w Programie Anonimowych Narkomanów”. Ostatnią rzeczą, jaką robimy w procesie nawrotu, jest zażywanie narkotyków. Tak naprawdę możemy uchronić się przed procesem nawrotu, rozpoznając jego początek. Duchowo przestajemy prosić naszą Siłę Wyższą o przewodnictwo i siłę. Przestajemy się tak bardzo modlić i medytować. Zaczynamy nie lubić innych ludzi wokół nas. Zaczynamy tracić Cierpliwość i Tolerancję w naszych codziennych działaniach. Wtedy zamiast działać, zaczynamy reagować. Tymczasem frekwencja na naszych spotkaniach maleje. Zaczynamy nie lubić siebie i działać według własnej woli, Nadzieja zaczyna nas opuszczać i kwestionujemy naszą bezsilność. Niektórzy z nas mają szczęście, że wracają; niektórzy z nas umierają w wyniku aktywnego uzależnienia. Nasza literatura mówi, że powinniśmy wrócić tak szybko, jak to możliwe, w przeciwnym razie możemy zostać nie do zapamiętania. Nasze ego podpowiada nam, że powinniśmy się wstydzić, a jeśli wrócimy, zostaniemy skrytykowani lub osądzeni. Ci z nas, którzy mają szczęście wrócić, pokażą odwagę, która nie jest naszą własną.