16 Mart

korkutucuydu, kendimiz hakkında öğrenmemiz gerekebilecek şeylerden korkuyorduk. Bu Adım korkulu bir envanterden değil, korkusuz bir envanterden bahsediyor. İlk Üç Adımın amacı buydu; Bu Adımlarda karşılaştığımız Yüksek Gücün şimdi bizimle olacağına dair İnancı kazanmak ve bu çabamızda bize rehberlik etmek. Ahlak kelimesi çoğumuzun kafasını karıştırdı. Karakterlerimizin kullanım geçmişinde elbette ahlaki bir yanı olmayacağını düşündük. Bu bizim iyi ya da kötü olmamız meselesi değil; bu, artık bu Yaşam Tarzında işe yaramayan davranış kalıpları meselesidir. Ayrıca geliştirmek istediğimiz nitelikler de var çünkü hiçbirimiz tamamen iyi ya da tamamen kötü değiliz. Edebiyatımızın bahsettiği bakkal gibi, çürük meyveyi iyi meyveden ayırıp kötü meyveyi dışarı atar. Kötü meyvelerimiz, aktif bağımlılık için ihtiyaç duyduğumuz ruhsal olmayan ilkelerin sonucuydu. Bunlar bizim hayatta kalma becerilerimizdi ve birçoğu o an için Hayatımızı kurtardı. Adsız Narkotik'te var olmaktan ve hayatta kalmaktan daha fazlasını yapıyoruz. Nihayet en çılgın hayallerimizin ötesinde bir hayat yaşıyoruz. Bu sürecin bir parçası da kendimize bir İyileşme aynasıyla bakmamızdır. Kendimize Şefkat ve Anlayışla bakarız. Kendimizi hastalıklı benliğimizden nasıl ayıracağımızı öğreniyoruz. Bu Adımda Sorumlu olmaya başlıyoruz; Sokağın bizim tarafına bakıyoruz ve süpürgeyi alıyoruz. Kırgınlıklarımızı, korkularımızı ve suiistimallerimizi yazıyoruz. Bu kusurların bizi nasıl etkilediğini yazıyoruz; ve etrafımızdakiler. Uyuşturucu kullanmadan önceki dönem ve olduğumuz insanlar hakkında yazıyoruz; ve eğer hastalığın ilerlemesi olmasaydı olurdu. Bu Adımda bize açıklanan bilgiler bizi sonraki Adımlara hazırlar. Yeni Olasılıklarla Dolu Bir Hayata Uyanmaya Başlıyoruz.