19 Marca

mówiąc, że słyszeliśmy, kiedy przyszliśmy po raz pierwszy. Zasadniczo oznaczało to milczenie i słuchanie, albo kazano nam wyjąć wacik z uszu i włożyć go do ust. To był inny sposób powiedzenia, aby wysłuchać przesłania zdrowienia w Anonimowych Narkomanach. Zasugerowano identyfikację, a nie porównywanie z historiami ludzi. Anonimowi Narkomani to program zdrowienia, a nie program narkotykowy. Naszym głównym problemem jest choroba uzależnień. Narkotyki były tylko objawem; stanowiło to zaledwie dziesięć procent prawdziwego problemu. Wierzchołek góry lodowej, jak twierdzą niektórzy. Zatem naszym rozwiązaniem musi być głębokie duchowe postanowienie, odstawienie narkotyków i nadal będziesz mieć nieleczone uzależnienie. Dzielimy się ze sobą tym, co najskrytsze. Dzielimy się swoimi uczuciami, emocjami, myślami, obawami i nadziejami. Skupiamy się na rozwiązaniu, którym jest odbudowa, a nie na naszych historiach wojennych, które stanowią problem. Dzielimy się przesłaniem Nadziei i obietnicą Wolności. Dzięki temu może rozpocząć się u innych proces identyfikacji i empatii. Ma to wartość terapeutyczną, gdy widzimy kiwanie głowami innych członków i nie były to narkotyki, LOL. Ten znak aprobaty i identyfikacji jest formą akceptacji; w końcu poczuliśmy się jak w domu. Po raz pierwszy od długiego czasu jesteśmy częścią Całości. Nasze Duchy są poruszone i zaczynają się budzić; dzieje się to na poziomie podświadomości. Sięgamy do Siły Większej od nas samych, a nasza obsesja na punkcie używania zostaje usunięta lub przynajmniej osłabła. Tak czy inaczej, tracimy chęć zażywania i odnajdywania Nowej Drogi Życia bez używania narkotyków. Doświadczamy naszego Przesłania i tym się dzielimy. Dzielimy się przesłaniem, a nie bałaganem. To jeden z dziwnych paradoksów w naszym Programie; musimy oddać to, co otrzymaliśmy za darmo, aby to zachować. Teraz wiemy, że nasz ból wynikający z używania jest używany jako odskocznia do naszej duchowości.