19 Juni

we kunnen ons niet herinneren wanneer we voor het laatst goed hebben gelachen. We kunnen ons niet herinneren wanneer we voor het laatst enige vorm van ‘plezier’ hadden. Sommigen van ons waren zo beladen dat we nauwelijks enig besef of, voor sommigen, zelfs maar bewustzijn konden bevatten. Wat we moeten onthouden is de pijn. Omdat we schoon waren tijdens het vroege herstel, voelde de pijn van het niet gebruiken zo reëel, zo tastbaar dat het leek alsof we nooit meer een leuke tijd zouden hebben. Sommigen van ons vroegen zich af: "Is er leven na drugs?" Sommigen van ons voelden zich geïrriteerd of ongemakkelijk bij de glimlach en het gelach van anderen als we vergaderingen bijwoonden. Hun vreugde en geluk deden ons pijn omdat het ons herinnerde aan wat er in ons leven ontbrak. Onze aantrekkingskracht groeide toen we na de bijeenkomsten werden uitgenodigd voor Fellowship. Die late avonden in het restaurant, of bij een lid thuis om verder te praten over herstel, gaven ons hoop. We beginnen te ervaren wat leuk is, zonder drugsgebruik. Onze wereld wordt een beetje helderder. Door het bijwonen van bijeenkomsten en de kameraadschap van de Fellowship beginnen we een gelukkig, vreugdevol en vrij leven te ervaren. Het leven is niet alleen maar een somber geheel. Door de stappen te volgen en een groeiende relatie met onze Hogere Macht te hebben, beginnen we overal om ons heen nieuwe bewijzen van gezond verstand te zien. Er zal meer worden onthuld als we blijven terugkomen.