17 Februari

is de basis van ons herstel. Zonder het verlangen om te stoppen met gebruiken zijn we gedoemd. Toen we voor het eerst bij Narcotics Anonymous aankwamen, wilden we gewoon stoppen met pijn te doen. De meesten van ons waren het beu om moe en ziek te zijn. Sommigen van ons kwamen binnen onder leiding van de wetshandhaving, en sommigen van ons werden geleid door onze families of banen. Hoe dan ook, na een tijdje, als we hier niet voor onszelf waren, zijn we niet gebleven. De pijn moest voor ons een punt bereiken waarop we bereid waren ons over te geven. We hebben ons eerst overgegeven aan de ziekte, wat betekent dat we moesten accepteren dat we een ziekte hadden. Vervolgens geven we ons over aan de oplossing, de spirituele principes van de Anonieme Narcotica. In het verleden werden verslaafden in de gevangenis gezet in de hoop dat ze zouden stoppen met gebruiken; het werkte niet, zodra de verslaafde vrijkwam, gingen ze weer gebruiken. Verslaafden kregen medicijnen in de hoop dat de verslaafde de wens om drugs te gebruiken zou verliezen. Sommige verslaafden werd verteld dat ze religie moesten proberen, in de hoop dat ze God zouden vinden en zouden stoppen met het gebruik van drugs. Geen van deze methoden die we probeerden, werkte voor ons. Wat voor ons werkte, was een eerlijk verlangen, dat zijn oorsprong vond in ons hart en niet in onze geest, om te stoppen met gebruiken. Het is onze hopeloosheid die ons bij Narcotics Anonymous brengt. Hoop is wat ons hier houdt. Narcotics Anonymous was voor de meesten van ons het laatste huis in de buurt. Dat verlangen moest omslaan in wanhoop voordat we eerst hierheen kwamen en dan bleven. We moesten volledig verslagen worden door de verslavingsziekte, voordat we ons konden onderwerpen. Toen we ons uiteindelijk overgaven, waren we bereid het op een andere manier te proberen. Eindelijk vonden we een nieuwe manier van leven, een leven dat we ons nooit hadden kunnen voorstellen. Welkom bij Narcotica Anoniem.