17 Şubat

İyileşmemizin temelidir. Kullanmayı bırakma arzusu olmadan, mahkumuz. Adsız Narkotik'e ilk geldiğimizde sadece acı çekmeyi bırakmak istedik. Çoğumuz yorulmaktan ve hasta olmaktan bıktık ve yorulduk. Bazılarımız kolluk kuvvetlerinin talimatıyla geldi, bazılarımız ise ailelerimiz veya işlerimiz tarafından yönlendirildik. Öyle ya da böyle, bir süre sonra kendimiz için burada olmasaydık, kalmazdık. Bizim için acının teslim olmaya razı olacağımız bir noktaya ulaşması gerekiyordu. Önce hastalığa teslim olduk, yani bir hastalığımız olduğunu kabul etmek zorunda kaldık. O zaman Çözüme, Adsız Narkotiklerin Manevi İlkelerine Teslim Oluruz. Geçmişte bağımlılar, kullanmayı bırakacakları umuduyla hapse atılırdı; işe yaramadı, bağımlı serbest bırakılır bırakılmaz tekrar kullanmaya başladılar. Bağımlıların uyuşturucu kullanma isteğini kaybetmesi umuduyla bağımlılara ilaç verildi. Bazı bağımlılara, Tanrı'yı ​​bulmaları ve uyuşturucu kullanmayı bırakmaları umuduyla dini denemeleri söylendi. Denediğimiz bu yöntemlerin hiçbiri işimize yaramadı. Bizim için işe yarayan şey, kullanmayı bırakacağımız zihinlerimizden değil, Kalplerimizden kaynaklanan Dürüst Arzuydu. Bizi Adsız Narkotik'e getiren şey umutsuzluğumuzdur. Bizi burada tutan şey umuttur. Adsız Narkotik çoğumuz için mahalledeki son evdi. Önce buraya gelmemiz, sonra kalmamız için o arzunun çaresizliğe dönüşmesi gerekiyordu. Teslim olabilmemiz için bağımlılık hastalığına tamamen yenik düşmemiz gerekiyordu. Sonunda teslim olduğumuzda, farklı bir yol denemeye istekliydik. Sonunda, asla hayal edemeyeceğimiz bir Yaşam olan Yeni Bir Yaşam Yolu bulduk. Adsız Narkotik'e hoş geldiniz.