18 April

In het verleden moesten we ons meestal vernederen als we beseften dat we geslagen waren en hulp nodig hadden. We plaatsten onze wensen vóór onze behoeften en de behoeften van anderen. We vonden dat we elk aspect van ons leven moesten beheren en controleren. We weigerden om hulp te vragen, vooral als we die nodig hadden. Onze ego's weerhielden ons ervan onze aansprakelijkheden en onze menselijkheid te zien. In de vijfde en zesde stap leren we dat een deel van het menszijn het vragen om hulp is. De God van ons begrip die ons leven heeft gered in de voorgaande stappen is nog steeds hier bij ons. Onze Basistekst herinnert ons eraan dat nederigheid net zo belangrijk voor ons is als voedsel en water. Als mens zullen we natuurlijk ronddwalen en tijdens stressvolle tijden zullen onze gebreken zeker worden geactiveerd. Gebreken in het handelen worden tekortkomingen; dit is wanneer we onze Hogere Macht om hulp vragen. We eisen niet en worden niet boos als we het vragen. Dit is niet wat de Stap bedoelt als er 'nederig' staat. Als we om hulp vragen, zal God ons halverwege tegemoetkomen. Sommigen van ons doen dit door ons lichaam doormidden te snijden, door op onze knieën te gaan. Sommigen van ons zouden een spiritueel principe kunnen gaan toepassen dat het tegenovergestelde is van dat gebrek. Sommigen van ons vragen misschien onze sponsors of anderen om hulp. Dit zijn allemaal tekenen van nederigheid van onze kant. Onze gebreken zullen sluimerend blijven, en onze tekortkomingen zullen tot een minimum worden beperkt door het dagelijks beoefenen van enkele van de spirituele principes die in onze gereedschapskist zitten. We vragen God om vergeving, terwijl we vragen om het wegnemen van onze tekortkomingen. Door geduld met onszelf te oefenen, leren we geduld en tolerantie voor anderen. Terwijl we vergeven zijn, vergeven we onszelf, en op onze beurt leren we anderen te vergeven.