18 Aprili

Sisi kama waraibu tuna shida ya kuwa wanyenyekevu. Hapo awali, mara nyingi tulilazimika kuaibishwa ili kutambua kuwa tumeshindwa na tunahitaji msaada. Tuliweka matakwa yetu mbele ya mahitaji yetu na mahitaji ya wengine.

Tulihisi tunahitaji kusimamia na kudhibiti kila kipengele cha Maisha yetu. Tulikataa kuomba Msaada, hasa wakati tunauhitaji. Egos zetu zilituzuia kuona mapungufu yetu na ubinadamu wetu.

Katika Hatua ya Tano na ya Sita, tunajifunza kuwa sehemu ya kuwa binadamu ni kuomba Msaada. Mungu wa Kuelewa Kwetu ambaye alituokoa Maisha katika Hatua zilizopita bado yuko hapa nasi. Maandishi Yetu ya Msingi yanatukumbusha kuwa, Unyenyekevu ni muhimu kwetu kama chakula na maji.

Kama binadamu tutapotea, na wakati wa msongo mapungufu yetu hakika yatachochewa. Mapungufu yanapokuwa katika hatua yanakuwa mapungufu; hapa ndipo tunapomwomba Nguvu ya Juu msaada. Hatuombi kwa nguvu au kwa hasira tunapoomba, hii sio maana ya Hatua inavyosema kwa Unyenyekevu.

Tunapoomba Msaada, Mungu atakutana nasi nusu ya njia. Baadhi yetu hufanya hivi kwa kukata miili yetu nusu, kwa kupiga magoti. Baadhi yetu wanaweza kuanza kutumia Kanuni ya Kiroho ambayo ni kinyume na mapungufu hayo.

Baadhi yetu wanaweza kuomba msaada kutoka kwa Wadhamini wetu au wengine. Haya yote ni ishara za Unyenyekevu kwa upande wetu. Mapungufu yetu yatabaki yamelala, na mapungufu yetu yatapunguzwa kwa Kutumia baadhi ya Kanuni za Kiroho ambazo ziko kwenye Sanduku letu la Zana kila siku.

Tunamwomba Mungu Msamaha, huku tukiomba kuondolewa kwa mapungufu yetu. Kwa kujizoeza Uvumilivu na sisi wenyewe, tunajifunza Uvumilivu na Kuvumiliana na wengine. Tunaposamehewa, tunajisamehe wenyewe, na kwa upande wetu tunajifunza kuwasamehe wengine.

Kwa