18 Nisan

Geçmişte, dövüldüğümüzü ve yardıma ihtiyacımız olduğunu anlamak için genellikle aşağılanmak zorunda kalırdık. İsteklerimizi kendi ihtiyaçlarımızın ve başkalarının ihtiyaçlarının önüne koyduk. Hayatımızın her yönünü yönetmemiz ve kontrol etmemiz gerektiğini hissettik. Özellikle ihtiyacımız olduğunda Yardım istemeyi reddettik. Egolarımız bizim sorumluluklarımızı ve insanlığımızı görmemizi engelledi. Beşinci ve Altıncı Adımlarda insan olmanın bir parçasının da Yardım istemek olduğunu öğreniyoruz. Önceki Adımlarda Hayatımızı kurtaran Anlayışımızın Tanrısı hala burada bizimle. Temel Metnimiz bize şunu hatırlatır: Tevazu bizim için yiyecek ve su kadar önemlidir. İnsan olduğumuz için elbette başıboş dolaşacağız ve stresli zamanlarda kusurlarımızın mutlaka harekete geçeceğini düşünüyoruz. Uygulamadaki kusurlar eksikliklere dönüşür; bu, Yüksek Gücümüzden yardım istediğimiz zamandır. Talep etmeyiz, sorarken kızmayız, Adım'ın Alçakgönüllü derken kastettiği bu değildir. Yardım istediğimizde Allah bizi yarı yolda karşılayacaktır. Bazılarımız bunu bedenimizi ikiye bölerek, dizlerimizin üzerine çökerek yapıyoruz. Bazılarımız bu kusurun tam tersi olan bir Manevi İlkeyi uygulamaya başlayabilir. Bazılarımız Sponsorlarımızdan veya başkalarından yardım isteyebilir. Bütün bunlar bizim alçakgönüllülüğümüzün işaretleridir. Alet Kutumuzdaki Ruhsal İlkelerden bazılarını günlük olarak uygulayarak kusurlarımız hareketsiz kalacak ve eksikliklerimiz en aza indirilecektir. Eksikliklerimizin giderilmesini isterken, Allah'tan af diliyoruz. Kendimize Sabır uygulayarak başkalarının Sabrını ve Hoşgörüsünü öğreniriz. Affedildiğimiz gibi kendimizi de affederiz, karşılığında başkalarını da affetmeyi öğreniriz.