9 Mart

ama çakıl taşlarına takıldım. Kullanım hayatlarımızda kısmen eylemlerimizin sonuçlarından dolayı korkunun hakimiyetindeydik. Abartılı hayatlar yaşadık, zihinsel olarak kaçmadan hayatı yaşayamazdık. Başa çıkma becerilerimiz kullanmaya başladıktan sonra hiçbir zaman gelişmedi, bu yüzden her şey önemli hale geldi. Aktif bağımlılığımızda, sırf kullanmaya devam etmek için zor görevleri başardık. Sorun yaşadığımız şey basit günlük yaşamdı, bu yüzden daha fazla uyuşturucu kullandık. İyileşmemizde güçsüzlüğü öğrendik. Proje yapmamamız ve Anı'nda kalmamız söylendi. Bize kaldırabileceğimizden fazlasını vermemesi için Yüksek Gücümüze güvenmeyi öğrendik. İyileşmekte olan bağımlılar olarak, kontrol edebileceğimizi hissettiğimiz küçük şeyler korkuya ve belirsizliğe neden olur. Hayatımızda güçsüz olduğumuzu bildiğimiz ama endişelenmediğimiz büyük şeyler var, bu yüzden Bırakıyoruz. İnancımızın eksik olduğu şeyler, hayatımızdaki küçük şeyler, çakıl taşlarıdır. Çünkü ilk etapta kontrolün bizde olduğunu düşündük. Adsız Narkotik'te Hayatımızın sadece belirli kısımlarını değil, her şeyi Tanrı'ya teslim ederiz. Sadece Bugün İçin Yaşıyoruz. Temel Metin şunu söylüyor: "Burada ve şimdi yaşamayı bıraktığımızda, sorunlarımız mantıksız bir şekilde büyür." Bu yüzden birbirimize ihtiyacımız var. Bir sonraki doğru şeyi yapmayı öğreniyoruz. Sonuçları Anlayışımızın Tanrısına bırakıyoruz.