Grijs Boek Overdenking
We waren bang dat als we onszelf ooit zouden onthullen zoals we werkelijk waren, we zeker zouden worden afgewezen.
Gray Book, p. 44 (Step Five, Lines 14-15)
Jarenlang hadden we onszelf afgewezen, onze actieve verslaving bracht ons naar plaatsen waarvan we dachten dat we er nooit zouden komen. Soms deden we dingen waarvan we dachten dat we onszelf nooit zouden zien doen. Deze vreemde wendingen van onze persoonlijkheid werden veroorzaakt doordat we verschillende maskers droegen om bij onze verslaving te passen.
Soms zijn het niet de mensen die veranderen, maar het masker dat afvalt. Ik herinner me dat ik eerst de acceptatie van anderen in N.A. nodig had.
Uiteindelijk hielp N.A. me om die acceptatie niet meer te zoeken, maar in plaats daarvan van mezelf te houden om wie ik ben. Toen we voor het eerst bij N.A. aankwamen, werden we aangemoedigd om terug te blijven komen; we waren terughoudend om iemand binnen te laten. De meeste mensen die we ooit vertrouwden, hadden ons teleurgesteld, misschien zelfs in de steek gelaten. Door het werken aan de stappen kregen we de acceptatie van onszelf, gebreken en al; en wanneer we onze eigen imperfecties kunnen accepteren, leren we de imperfecties van anderen te accepteren.
We ontdekken dat ze uiteindelijk niet zo verschillend van ons zijn. We leerden in onze Vijfde Stap dat de maskers moeten verdwijnen.
Zelfacceptatie was onze oplossing; de stappen leiden ons eerst naar het accepteren van onze ziekte en onszelf als verslaafden. We beginnen het proces van zelfacceptatie in stappen vier tot en met zes, zodra we onszelf accepteren zoals we zijn, beginnen we anderen te accepteren.
Met deze nieuw gevonden nederigheid stoppen we met het voelen van zelfafwijzing en afwijzing door anderen.