4 Ocak

utanç, suçluluk ve pişmanlıkla. Kısmen ilaçlarımızı almak için yapmak zorunda kaldığımız bazı şeyler yüzünden. Utançla başımız öne eğik yürüdük. Başımızı kaldırmadık çünkü bu zaten sembolik olarak Tanrı'yı ​​kabul etmemiz gerektiği anlamına geliyordu. Doğrudan önümüze bakmadık çünkü birinin bize baktığını fark etmiş olabiliriz. İnsanların gözlerinin içine bakmayı bıraktık çünkü suçluluğumuzu ve utancımızı görebileceklerini hissettik. Haklı olmadığımızı içten içe biliyorduk ama güçsüzdük. Adsız Narkotik'e gelip Clean'ı aldıktan sonra yalnız olmadığımızı gördük. Bizim gibi acı çeken ve hisseden üyelerle tanıştık. Bize sarıldılar, gözlerimizin içine baktılar ve artık acı çekmemize gerek olmadığını söylediler. Varlığından hiç haberdar olmadığımız bir Empati hissettik, hep yalnız olduğumuzu düşündük ve hissettik. Sponsorlarımızın, Çalışma Adımlarımızın ve Tanrı'nın yardımıyla utancımız ve suçluluk duygumuz ortadan kalktı. Beşinci Adımımız, bizim yalnızca hastalığı olan bir insan olduğumuzu ortaya çıkardı. Çok uzun zamandır ilk kez başka birinin gözlerinin içine bakıp ondan bir parça hissedebildik. Sekizinci ve Dokuzuncu Adımlarımız bu utanç ve suçluluk duygusundan kurtulmanın bir yolunu sağladı. Bize geçmişimizi değiştirme fırsatı verildi. Artık başımız dik yürüyebiliyoruz. Biz sadece insanların gözlerinin içine bakmakla kalmıyoruz, aynı zamanda Tanrımıza da Alçakgönüllülükle bakabiliyoruz.