19 Ocak

her şey, bağımlılık hastalığının bir parçası. Hiçbir zaman anı yaşamadık. Yüklendiğimiz anda bile aklımız hep bir sonrakini düşünüyordu. Anı yaşayamamak, duygusal dalgalanmalarla dolu bir hayat yaşamamıza neden oldu. Kendi kaosumuzu yarattık. Bağımlılık hastalığı bizi pençesine aldı. Adsız Narkotik'e indiğimizde bize anı korumamız söylendi. Proje yapmamamız söylendi. Nereden geldiğimizi ve aktif bağımlılığımızın yol açtığı yıkımı düşünmeden duramadık. Geleceğimiz konusunda da pek heyecanlı değildik. Kendimizi mahkum ve umutsuz hissederek, takıntılarımızı hafifletmek için Kendimizden Daha Büyük Bir Güce yöneldik. "Sadece Bugün İçin" sloganı ayaklarımızın olduğu yere, yani Gerçekliğe odaklanmamızı sağladı. Kafalarımızdan uzak durmamız gerekiyordu çünkü fantezinin olduğu ve hastalığın bulunduğu yer orasıydı. "Anı Yaşadıkça" ve elimizdeki görevle uğraşırken, "Her Şey Güzel Olacak" hissini hissetmeye başladık. Artık ne geçmişin yüklerini, ne de geleceğin kaygılarını taşımak zorunda kaldık. İrademizi Anladığımız Şekilde Tanrı'nın Bakımına devrettik. Bu Güven sayesinde İnancı geliştirmeyi başardık. İman sayesinde Anı ve Hayatı Tanrı'nın Şartlarına Göre Yaşamaya devam edebildik.