19 Stycznia

wszystko, to część choroby uzależnienia. Nigdy nie żyliśmy chwilą. Nawet kiedy byliśmy już obciążeni, nasze umysły zawsze myślały o następnym. Brak życia chwilą spowodował, że prowadziliśmy życie pełne emocjonalnej zmienności. Sami wywołaliśmy chaos. Choroba uzależnienia trzymała nas w swoim uścisku. Kiedy wylądowaliśmy w Anonimowych Narkomanach, powiedziano nam, żebyśmy zatrzymali to w tej chwili. Powiedziano nam, żebyśmy nie projektowali. Nie mogliśmy przestać myśleć o tym, skąd właśnie przybyliśmy i o zniszczeniach, jakie spowodowało nasze aktywne uzależnienie. Nie byliśmy też zbyt zachwyceni naszą przyszłością. Czując się skazani na zagładę i beznadziejni, zwróciliśmy się do Siły Większej od nas samych, aby złagodzić nasze obsesje. Hasło „Just For Today” pozwoliło nam skupić się tam, gdzie były nasze stopy, czyli Rzeczywistość. Musieliśmy trzymać się z daleka od naszych głów, bo tam była fantazja i tam była choroba. Kiedy „żyliśmy chwilą” i zajmowaliśmy się bieżącym zadaniem, zaczęliśmy mieć poczucie, że „wszystko będzie dobrze”. Nie musieliśmy już dźwigać ciężarów przeszłości ani zmartwień przyszłości. Oddaliśmy naszą Wolę opiece Boga, takiego jak Go rozumiemy. Dzięki temu Zaufaniu mogliśmy rozwinąć Wiarę. Dzięki wierze mogliśmy nadal żyć chwilą i życiem na Bożych warunkach.