26 Nisan

kendimiz olmak gibi, kendimizden hoşlanmadık, bu yüzden başkasının da sevmeyeceğini düşündük. Daha fazla dayanamayıp uyuşturucu kullandık. Uyuşturucular bizi kendimizden uzaklaştırdı ve bize sahte bir esenlik hissi verdi. Kullanırken olmak istediğimiz kişiler değildik. Başkalarının olmamızı istediği şeydik. Pek çok maske takıyorduk ve bir süre sonra gerçekte kim olduğumuzu bilmiyorduk. Bu süreçte kendimizi kaybettik. Coşku bittiğinde ve bağımlılığın çirkin tarafını gördüğümüzde, dönüştüğümüz durumdan hoşlanmadık. Bağımlılığımız ilerledikçe insana daha az benziyoruz, bazılarımız hayvan düzeyinde işlev görüyor. Bazılarımız temel ihtiyaçlarımız karşılanmadığında bu seviyenin altında kalıyoruz. Bazılarımız için popolarımız Fiziksel olmaktan çok Zihinsel ve Ruhsal görünüyor. Umutsuzluğa düştüğümüzde doğrudan veya dolaylı olarak Yardım aradık. Ancak Adsız Narkotik'e ulaşana kadar hiçbir şey işe yaramadı. Burada tıpkı bizim gibi insanlarla tanıştık ama gerçekte olduğumuz gerçekten titrek, güvensiz kişiyi hâlâ saklıyorduk. Adımları bir Sponsorla atarken, gerçekte kim olduğumuzu ve olmak istediğimizi öğrenmeden önce kim olmadığımızı öğrendik. Adımlar bizi uyuşturucuyu almadan önceki olduğumuz kişiye doğru bir yolculuğa çıkarıyor. Bugün o kişiyi sevmeyi öğreniyoruz. Sponsorlarımızın, Kardeşliğimizin ve Kendi Anlayışımızın Tanrısının yardımıyla kendimizi besliyoruz. Sonunda kendimizi biraz kabul ediyoruz ve Gerçek Değerin kendimiz olmak olduğunu görüyoruz.