20 Lutego

nas. Pomyśleliśmy, że to, co zaczęło się jako zabawa i rekreacja, skończyło na tym, o czym mogliśmy myśleć. W miarę postępu choroby stała się ona priorytetem w naszym życiu. Całe nasze życie skupiało się na narkotykach, w takiej czy innej formie. Ponieważ zwykliśmy żyć i żyć, aby korzystać, nasze osobiste obowiązki zostały zaniedbane. Nasza niezdolność do zarządzania była oczywista dla otaczających nas osób. Wygląda na to, że jako ostatni dowiedzieliśmy się, że możemy mieć problem. Nasze dni składały się z ciągłych sprzeczek z bliskimi, niektórzy z nas stracili pracę, a niektórzy trafili do więzienia. Używanie narkotyków izolowało nas od rodziny, przyjaciół, pracy i w końcu od nas samych. Leki, które kiedyś były naszym rozwiązaniem, stały się dla nas problemem. To, co kiedyś wypełniło pustkę w naszych duszach, w rzeczywistości uczyniło ją jeszcze większą. Pomyśleliśmy, że jeśli przestaniemy brać narkotyki, nasze życie się poprawi. Wypełniliśmy naszą pustkę nową pracą, nowymi kochankami, religią i innymi narkotykami. Przeprowadziliśmy się do różnych obszarów, myśląc, że nasze uczucia i emocje ulegną zmianie. Nasza wewnętrzna niemożność opanowania stawała się coraz bardziej widoczna, nic, czego próbowaliśmy, nie działało. Prędzej czy później powróciliśmy do jedynej rzeczy, która kiedyś na nas działała, czyli do naszych narkotyków. Pobici do uległości znaleźliśmy Anonimowych Narkomanów, tutaj poznaliśmy ludzi takich jak my. Osoby, które poznaliśmy w Anonimowych Narkomanach, podobnie jak my, przeżyły okropności uzależnienia. Wydawali się szczęśliwi, radośni i wolni; wydawało się, że znają odpowiedź na pytanie: wolność od aktywnego uzależnienia. Słyszeliśmy, że gdybyśmy nie byli problemem, nie byłoby rozwiązania. Zaczęliśmy czuć nadzieję, że my także możemy wyzdrowieć.