1 Sierpnia

W Anonimowych Narkomanach nie interesuje nas, jak lub kiedy staliśmy się uzależnieni. Niektórzy mogą powiedzieć, że urodzili się uzależnieni.

Niektórzy mogą twierdzić, że ich wychowanie miało wpływ na rozwój ich uzależnienia. Niektórzy mogą nawet powiedzieć, że to był wybór i zła decyzja, aby używać narkotyków, a potem się uzależnili. W Anonimowych Narkomanach skupiamy się na Rozwiązaniu, a nie na problemie.

Akceptujemy, że cierpimy na postępującą, nieuleczalną, śmiertelną chorobę. Nasze skupienie jest na leczeniu choroby, a nie na tym, jak ją nabyliśmy, ani na najbardziej oczywistym objawie, czyli narkotykach. Cierpieliśmy na chorobę, która zawsze chciała natychmiastowej gratyfikacji naszych podstawowych pragnień. Początkowa euforia, którą dawały nam narkotyki, zniknęła; musieliśmy używać.

Nie mogliśmy już cieszyć się prostymi rzeczami w życiu. Narkotyki przestały działać i zwróciły się przeciwko nam, a teraz to narkotyki używały nas. Cokolwiek sprawiało nam przyjemność, robiliśmy to do ekstremum, wciąż goniąc za tym hajem, który dawały nam narkotyki na początku. Próbowaliśmy wypełnić tę pustkę ludźmi, miejscami i rzeczami.

W Anonimowych Narkomanach nauczyliśmy się, że problem duchowy musi być leczony duchowym rozwiązaniem. Kroki są naszym Rozwiązaniem; to nasz plan na życie. Nauczyliśmy się, że tylko Siła Wyższa może uwolnić nas od obsesji i kompulsji.

Oduczamy się naszych starych sposobów. Poprzez życie duchowymi zasadami Kroków i Tradycji rozwijamy inną perspektywę naszego życia. Nasze postrzeganie siebie, Boga, innych i świata zmienia się na lepsze.

Nie jesteśmy już samolubni. Skupiamy się na pomaganiu innym i wychodzimy z siebie.

Nasza duchowa gratyfikacja pomaga nam rosnąć. Chcemy więcej tego, więc wracamy.