1 April

hun enablers bleven hen in staat stellen om te gebruiken. Net als de piraat die zorgvuldig en geduldig het model van een schip in een fles bouwt, bouwden wij verslaafden zorgvuldig en overuren ons leven op binnen de verslaving. Aan het einde van de weg zaten we vast en konden we er niet meer uit. Onze grootste facilitators, families, vrienden, werkgevers en huisbazen, begonnen door onze verslaving getroffen te worden. Onze families hielden van ons, maar begonnen harde liefde te tonen. Onze romantische partners wilden iemand anders als partner, dus verlieten ze ons. Banen waar we gedurende ons hele dienstverband zo loyaal aan waren, vonden nu andere werknemers om ons te vervangen. We konden het niet helpen dat we ons verraden voelden, vooral in onze grootste tijd van nood. We waren emotioneel en spiritueel failliet en onze ontkenning was zo dik dat we niet konden begrijpen waarom ze ons dit aandeden. We wisten niet dat we ziek waren, en we deden dit onszelf aan. Onze illusies zoals die fles moesten worden verbrijzeld om met de wederopbouw te beginnen. We werden hopeloos en wanhopig zochten we hulp bij elkaar in Narcotics Anonymous. Toen we in N.A. aankwamen, werd ons verteld dat we aan een ziekte leden en niet aan een moreel dilemma. Er werd ons verteld dat, hoewel we niet verantwoordelijk waren voor het hebben van deze ziekte, we wel verantwoordelijk waren voor onze daden en verantwoordelijk voor ons herstel. Door te leren leven met spirituele principes kunnen we nu de schade en de verwoestingen zien die we tijdens het gebruik hebben veroorzaakt. Onze wrok tegen onze facilitators veranderde in dankbaarheid. We zagen de waarde in hun acties. Door de Stappen te leven, worden we getransformeerd in verschillende mensen. We beginnen onze schepen te bouwen buiten onze verslaving om.