4 Mart

Duygularımızı maskelemek için uyuşturucu kullandık. İlaçlar duygularımızdan kurtulmamıza yardımcı oldu. Bağımlılığımız ilerledikçe artık uyuşturucu kullanmıyorduk; uyuşturucu bizi kullanıyordu. Ne kadar çok kullanırsak, o kadar çok kullanmak zorunda kalıyorduk, artık bir seçenek kalmıyordu, ilaçlar kontrol altındaydı. Gerçeklikle İlişkimizi kaybettik, Ruhlarımız her kullanımda uykuya daldı. Yarattığımız enkazın kanıtlarına rağmen ne pahasına olursa olsun kullanmak zorundaydık. Başkalarına verdiğimiz zararı göremedik, dahası kendimize verdiğimiz zararı da göremedik. Edebiyatımız der ki, "Birçok insana büyük zarar verdik ama en çok da kendimize zarar verdik." Kullanmaya devam etmemiz gereken karakter kusurlarımız aslında bize derinden zarar veriyordu. Artık olmak için yaratıldığımız insanlar değildik. Hastalık ilerledikçe giderek daha fazla alan kazandı. Gerçekte kim olduğumuz kaybolmaya başlamıştı. Adsız Narkotik'in kapısına geldiğimizde, bizim gibi aynı bağımlılık dehşetini yaşayan özel bir grup insanla tanıştık. Bugün Özgürdüler ve doğası gereği Ruhsal olan bir Çözümü bizimle paylaştılar. Onların Özgürlükleri sayesinde Umut kazandık. Onlar yapabiliyorsa biz de yapabiliriz diye düşündük. Öncelikle eskinin dışarı, yeninin içine doğru bir yıkım sürecinin olması gerekiyor. Artık eski hayatta kalma becerilerimize ihtiyacımız yoktu. Bu Yeni Yaşam Tarzında bunların işe yaramaz olduğunu gördük. Bir Sponsor ve Kendimizden Daha Büyük Bir Güç ile çalışarak bu dönüşümü gerçeğe dönüştürmek için Adımları kullanıyoruz. Her Adım Ruhlarımızın Uyanışıyla sonuçlandı. Umutsuz bir durumdan kurtuluyoruz. Birlikte N.A.'nın Spiritüel Prensipleri ile yeni kişiliklerimizi inşa ediyoruz.