10 Haziran

Kullanmanın eskidiğini, bağımlılığın çirkin yüzünü gördük. Birçoğumuz için kafayı bulmanın o güzel duygusunu uzun zaman önce kaybettik. Kullanımımızın sonuna doğru ya yoksunluk acısını yaşadık ya da daha fazla ilaç aldık. Birçoğumuz daha fazla uyuşturucu kullandık. Artık uyuşturucu kullanmıyorduk, uyuşturucu bizi kullandı. Adsız Narkotik'e Gelmek ve Tam ve Tamamen Yoksunluğu Sağlamak ve Bunu Sürdürmek, bizi bir boşluk bıraktı. Temel Metnimiz bize İkinci Adımın amacının bu boşluğu doldurmak olduğunu söylüyor. Ne yazık ki birçok üye bu boşluğu Yüksek Gücümüz yerine başka şeylerle doldurmaya çalıştı. Yasadışı uyuşturucular ve reçeteli ilaçlar da dahil olmak üzere, Tanrı Boşluğunu doldurmak için kullanılan bu diğer şeyler, başkalarının ve bizim daha fazla acı çekmemize neden oldu. Güdülerimiz bencildi, güdülerimizin güdüleri vardı. Sonunda aynı kalmanın acısı değişmenin acısından daha büyük olunca takıntılarımızdan kurtulmak için gerekli adımları attık. Manevi İlkeleri uygulamak kendimiz ve başkaları hakkında iyi hissetmemizi sağladı. Sponsorlarımızla Çalışma Adımları ve Gelenekler, Adsız Narkotiklere Hizmet olarak farklı türde bir coşku bulduk. Bu Değerli Hediyeyi başkalarıyla paylaşmak ve başkalarını düşünmek, şimdiye kadar yaşadığımız hiçbir uyuşturucunun neden olduğu sarhoşlukla karşılaştırılamayacak bir huzurla sonuçlandı. Kendimizi iyi hissetmek için artık insanlara, yerlere veya eşyalara ihtiyacımız yoktu. Başkalarının onayını değil, kendimizin onayını aradık. Manevi Prensiplere Dayanmaya ve Yaşamaya başlarız. Benliğin dışına çıkmanın tek yolu başkalarıyla çalışmaktır.