14 Şubat

tilki deliği dualarıyla. Uyuşturucumuz bitince ya da polise yakalanınca Allah’a seslendik. Bazılarımız Tanrı'ya hiç inanmadı. Bazılarımız N.A.'ya geldiğinde Tanrı'yı ​​bir varlık olarak kabul etmekte zorlandık. Bazılarımız aktif bağımlılıkta yaptığımız şeylerden dolayı suçluluk duygusu yaşadık. Allah'ın anılması bizi korkuttu veya utandırdı, bu yüzden Allah'ı reddettik. Bazılarımız çocukken Tanrı'yı ​​boğazımıza tıkıştırmıştı, bu yüzden ilk başta kapalı fikirliydik. İlk Adım bize Tanrı olmadığımızı garanti eder. Temiz kalmak ve İyileşmek için kendimizden Daha Büyük bir Güce ihtiyacımız vardı ve o biz değildik. İkinci Adımımızda faydalandığımız bu Güç, kullanma takıntımızı ortadan kaldırdı. Bu Güç, dinin bahsettiği Tanrı olmak zorunda değildi. Tanrı, kolektif olarak Kendimizden veya Gruptan Daha Büyük olan herhangi bir Sevgi Gücü anlamına gelebilir. Ayrıca Adsız Narkotik Ruhani İlkelerini de seçebiliriz. Sevecen, İlgili, Bağışlayıcı ve kendimizin dışında olduğu sürece istediğimiz Gücü seçebiliriz. İkinci Adım bize, İnanmaya Gelme Sürecinin bizi Akıl Sağlığına kavuşturan şey olduğunu hatırlattı. Yani bizi Geri Getiren, yaptığımız Eylemlerdir. Toplantılara gitmek, Ev Grubumuzda Hizmet yapmak, Edebiyat okumak ve çalışmak ve Sponsorlarımızdan Öneriler almak. Bu Eylemler kendimizden daha büyük bir Güçtür ve kullanma takıntımızı hafifletebilir ve düşünmemize yardımcı olur. İşe yaraması için İnancımızda Dürüst olmalıyız. A-iyi, O-düzenli, Yönlendirme bazılarımız için işe yarıyor gibi görünüyor. Diğerleri için bu, G-ift O-f D-esperation'du. Her ne ise onu demek zorundayız.