14 Februari

met vossenholgebeden. We riepen tot God toen we bijna geen drugs meer hadden of door de politie werden betrapt. Sommigen van ons hebben helemaal nooit in God geloofd. Toen sommigen van ons naar N.A. kwamen, hadden we moeite om God als een entiteit te accepteren. Sommigen van ons leden schuldgevoelens vanwege de dingen die we tijdens een actieve verslaving deden. Het noemen van God maakte ons bang of beschaamd, dus verwierpen we God. Bij sommigen van ons werd God als kind door de strot geduwd, dus in het begin waren we gesloten. De Eerste Stap verzekert ons dat wij niet God zijn. Om schoon te blijven en te herstellen, zouden we een kracht nodig hebben die groter is dan wijzelf, en dat waren wij niet. Deze Kracht waar we in onze Tweede Stap gebruik van maakten, nam onze obsessie om te gebruiken weg. Deze Macht hoefde niet de God te zijn waarover religie spreekt. God zou iedere Liefdevolle Macht kunnen bedoelen die groter is dan onszelf of de Groep als geheel. We kunnen ook kiezen voor de spirituele principes van Narcotics Anonymous. We kunnen elke Macht kiezen die we willen, zolang deze maar Liefdevol, Zorgzaam, Vergevingsgezind en buiten onszelf is. De Tweede Stap herinnerde ons eraan dat het proces van tot geloof komen ons gezond verstand terugbrengt. Het zijn dus de acties die we ondernemen die ons herstellen. Naar bijeenkomsten gaan, dienst verlenen in onze thuisgroep, literatuur lezen en bestuderen, en suggesties van onze sponsors aannemen. Deze acties zijn een kracht die groter is dan wijzelf en kunnen onze obsessie om te gebruiken verlichten en ons helpen met ons denken. Om het te laten werken, moeten we eerlijk zijn in ons geloof. Gelukkig, D-direction lijkt voor sommigen van ons te werken. Voor anderen was het de G-ift O-f D-esperatie. Wat het ook is, we moeten het menen.