8 Nisan

İsimsizdik ve uyuşturucuyu bıraktık, hayatımızın artık sıkıcı olacağını düşündük. Kullanmayı eğlenceyle ilişkilendirdik, inkarımız o kadar yoğundu ki bağımlılığın yarattığı yıkımı göremiyorduk. Erken ilerlemede sadece birkaç güzel zamanı hatırlayabildik. Gerçek eğlencenin ve kahkahanın ne olduğunu unuttuk, Barış ve Özgürlüğün söz konusu olamayacağını bir kenara bırakalım. Artık acı nedeniyle uyuşturucularımızı bırakmak zorunda kaldığımız için bize ne olacağını düşünmeden edemedik. Evet, asık suratlı olmak bizim kaderimizdi diye düşündük. Adım atmamızın sonucunda Ruhlarımız Uyandıkça yeniden gülmeye başladık. Kahkahalarımız artık karnımızdan çıkıyor, kendimizi o kadar da ciddiye almamaya başladık. Mutluluğumuz ve Sevincimiz içten dışa doğru kaynaklanıyordu. Adım Çalışmasında ilerledikçe önce uyuşturuculardan, sonra kendimizden Özgürlüğü deneyimledik. Uyuşturucudan sonra hayatın olduğunu öğrendik. Bakış açılarımızı değiştirmek zorunda kaldık ve bunu kısa sürede algılarımız da takip etti. Adsız Narkotik öğrenmekten çok öğrenmeyi unutmakla ilgilidir. Her Adımda Ruhlarımız Uyanırken, her zaman aradığımız şeyin gözümüzün önünde saklı olduğunu görüyoruz. Mutluluk dışarıda olandır, Sevinç içeridedir ve Özgürlük ikisini de birbirine bağlar. Temel Metnimiz, kendimize olan takıntımızı kaybettiğimizde Mutlu, Neşeli ve Özgür olmanın ne demek olduğunu anlayabileceğimizi söylüyor.