8 April

Anoniem en stopten met de drugs, we dachten dat ons leven nu saai zou worden. We associeerden gebruiken met plezier, onze ontkenning was zo dik dat we niet konden zien welke vernietiging de verslaving had veroorzaakt. We konden ons alleen de paar goede tijden herinneren, in het beginstadium van de vooruitgang. We vergaten wat echt plezier en lachen was, laat staan ​​vrede en vrijheid, daar was geen sprake van. Nu we door de pijn gedwongen werden onze medicijnen op te geven, konden we niet nalaten te denken wat er van ons zou worden. Ja, somber zijn was ons lot, dachten we. Toen onze geest ontwaakte, als resultaat van het nemen van de Stappen, begonnen we weer te lachen. Ons lachen kwam nu uit onze buik en we begonnen onszelf niet zo serieus te nemen. Ons geluk en onze vreugde kwamen van binnenuit. We ervoeren vrijheid, eerst van de drugs en daarna van onszelf, naarmate we vorderden in het Stappenwerk. We leerden dat er leven was na drugs. We moesten onze perspectieven veranderen, en onze percepties volgden al snel. Narcotics Anonymous gaat meer over afleren dan over leren. Terwijl onze geest bij elke stap ontwaakt, ontdekken we dat waar we altijd naar op zoek waren, in het volle zicht verborgen was. Geluk is wat er buiten gebeurt, vreugde zit binnenin, en vrijheid verbindt ze allebei. Onze Basistekst zegt dat wanneer we de obsessie met onszelf verliezen, we kunnen begrijpen wat het betekent om gelukkig, vreugdevol en vrij te zijn.