3 Nisan

Doğduğumuzda, defalarca uyuşturucu kullanmak Ruhlarımızı uykuya dalmaya zorladı. İhtiyacımız olan şey Ruhun Uyanışıydı. Adsız Narkotikteki On İkinci Adımımız, bu Uyanışın "o" Adımların bir sonucu olarak gerçekleştiğini belirtmektedir. Yapmamız gereken ilk şey uyuşturucuyu bedenlerimize ve zihnimize sokmayı bırakmaktı. Uyuşturucusuz yaşamanın acısı bizi, kullanma takıntımızı hafifletebilecek, Kendimizden Daha Büyük bir Güç aramaya zorlar. Bu, Maneviyatın hastalığımıza ilk girişiydi. Uyuyan Ruhlarımıza verilen ilk sarsıntıydı bu. Bu, Ruhsal Uyanışımızın başlangıcıydı. Bu Süreç İlk Adımdan itibaren başlar; Bu deneyim için On İkinci Adıma kadar beklememize gerek yok. Uyanıyoruz. Her Attığımız Adımda Biraz Daha Fazlasını Yaşayıp Bir Adım Daha Atıyoruz. Her birimiz için farklı olabilir. Bazıları için aktif bağımlılıktan kurtulmak başlı başına bir Uyanıştır. Bazıları için uyanışımız uyuşturucu kullanma takıntımızın ortadan kalkmasıyla başladı. Bazılarımız Kendimizden Daha Büyük Bir Güçten ilk kez yararlandığımızda Spiritüel bir deneyim yaşadık. Bazılarımız izolasyonun sona erdiğini fark etmeye başladı ve bunun da bir Uyanış olduğunu hissetti. Ailelerimiz ve işverenlerimiz de dahil olmak üzere tanıdığımız kişilerin güvenini yeniden kazanmaya başladık. Bu Uyanışın biçimi ne olursa olsun ortak tema şudur: "Hayat yeni bir anlam, yeni bir neşe, bir varoluş ve değerli hissetme niteliği kazanır. Ruhsal olarak tazeleniriz ve hayatta olmaktan mutluluk duyarız." Ruhsal Uyanış ilerici olabilir, ancak ilerlemeye devam etmeliyiz. N.A.'nın aktif bir üyesi olmadan Ruhlarımız tekrar uykuya dalabilir. Tüm işlerimizde "bu" İlkeleri Gelenekler aracılığıyla Uygulamalıyız.