4 Nisan

bağımlılık, uyuşturucu çözümdü. Etkiler ya da ilaçlar bizi kendimizden çıkardı. Uyuşturucular gerçekliğe bakmamızı engelledi ve bizi uyuşturdu. Duygularımıza dayanamadık, bu yüzden kafamız iyiyken duygularımızı gömdük. Coşkumuz geçince başka seçeneğimiz kalmadı; kullanmak zorunda kaldık. Ne kadar çok kullanırsak o kadar kötü hissettik. Yıkım ilerledikçe yardım istemek zorunda kaldık. Birçoğumuz psikiyatri, din ve tıp yoluyla yardım aradık; tüm bu yöntemler bize yardımcı olmadı. Doktorlar bize ilaç verdi ama bu sorunlarımızı daha da kötüleştirdi. Bazılarımız bizi iyileştirecek sihirli bir iksir arıyorduk. Sorunumuzun doğası gereği Ruhsal olduğu ve kimyasal bir çözüm değil, Ruhsal bir Çözüm gerektirdiği hiç aklımıza gelmedi. Adsız Narkotikte İyileşme ancak Tam ve Tamamen Yoksunluğa ulaştıktan sonra mümkündür. Kolay bir çıkış yolu yok. Ancak bunun Basit bir yolu var. Adsız Narkotik'in Manevi İlkeleri bizim Çözümümüzdür, ancak bizim açımızdan Eyleme geçmeyi gerektirirler. Aktif bağımlılıkta bizi istediğimiz yere ulaştırmak için uyuşturuculara bağımlıydık. İlaçlar işin çoğunu yaptı. N.A.'ya geldikten sonra bazılarımız hâlâ bu işi yapmak için uyuşturucuya bağımlı olabileceğimizi düşünüyordu. Uyuşturucusuz Yaşamanın acısı bizi Daha Yüksek Bir Güç aramaya zorlar. Bu acı olmasaydı, Yüksek Bir Gücü aramaya gerek kalmazdı. Günümüzde bağımlılara tıp alanında yanlış umutlar veriliyor. Onlara Ruhsal bir soruna kimyasal bir çözüm, kolay çıkış yolu, daha yumuşak bir yol sunulur. Sorun şu ki ilaçlar hiçbir zaman işimize yaramadı; sadece hastalığımızın ilerlemesine izin vermeye devam ediyorlar. Adsız Narkotik, Sınırsız Büyüme ile uyuşturucusuz bir yaşam tarzı sunar.