23 Nisan

Anonim, en hafif tabirle Ruhsal olarak iflas etmiştik. Hastalığın gücü, İrademizi ve Hayatlarımızı kontrol etmek için ilaçları kullandı. Yaptığımız hemen hemen her şeyin motivasyonu uyuşturucu almak ve kullanmaktı. Bu noktada artık uyuşturucu kullanmıyorduk; bizi kullanıyorlardı. Kullanmak için yaşadık ve yaşamaya alıştık. Hayatımızda sahip olduğumuz İyilik ile bağlantımızı kaybettik. Yıkıcı bir görevdeydik; kontrolden çıkmıştık. Birçoğumuz bildiğimiz Tanrı'dan umudumuzu kestik, bazılarımız Tanrı'yı ​​hiç tanımadık. Adsız Narkotik'te bize hiçbir şeye inanmamıza gerek olmadığı söylendi. İnanç, Sevgi dolu, Önemseyen bir Gücün bizi kullanma takıntısından kurtarabileceğiydi (ve İÇİNDE değil). Herhangi bir zihin veya ruh hali değiştirici ilaç kullanmadan Yaşamanın Yeni Bir Yolunu buluyoruz. Birçoğumuz için, yanlış anlamamızın bir Tanrısı vardı ve bu bizim için işe yaramıyordu. Bize, eğer inanmasaydık, geri kalanımızın inandığına inanmamız gerektiği söylendi. Bizim gibi bağımlıların aktif bağımlılıktan uzak Mutlu, Keyifli ve Özgür Yaşamalarının kanıtları görmemiz gereken tüm kanıtlardı. Sürecimiz Tamamen ve Tamamen Yoksunlukla başlamalıydı; bağımlılık hayatımızın her alanına yayılmış olduğundan Manevi İlkeleri de her alana uyarlamak zorunda kaldık. İlk başta ihtiyacımız olan tek şey, kapalı zihinlerimizde hafif bir açılım ve ardından N.A. Yoluna tam bir Teslimiyetti. İkinci Adımda Yüksek Gücümüzle tanıştırıldıktan sonra, bu Yolculuğa devam etmek için Üçüncü Adımda güç istemeye başlarız. Bizim için Adımlar basit bir yoksunluktan daha fazlasıdır. Adımlar, atılan her Adımda bize Tam ve Tam bir Ruhsal Uyanış sunar. Bu Değerli Hediyeyi saklamak için Geri Kazanmaya ve başkalarıyla Paylaşmaya devam ediyoruz.