25 Sierpnia

Nasze Dwanaście Kroków w Anonimowych Narkomanach można postrzegać jako Dwanaście Zadośćuczynień. Kiedy po raz pierwszy przychodzimy, musimy najpierw się oczyścić.

Nasze pierwsze Trzy Kroki można zrozumieć jako zadośćuczynienie wobec Siły Wyższej. Odkryliśmy, że nie jesteśmy Bogiem i musieliśmy oddać tę rolę Siły Większej od nas samych. Nasze wyobrażenia o Bogu zaczynają się zmieniać w Trzecim Kroku, co jest zadośćuczynieniem.

W Czwartym Kroku zaczynamy czynić zadośćuczynienie sobie, uczciwie przyglądając się naszemu zachowaniu i myśleniu, które prowadzi do złego postępowania. W Piątym Kroku zaczynamy czynić zadośćuczynienie społeczeństwu, uzyskując sprawdzenie rzeczywistości przed działaniem zgodnie z naszym myśleniem. W Szóstym Kroku czynimy zadośćuczynienie sobie i społeczeństwu, będąc świadomymi naszych wad charakteru i robiąc, co możemy, aby zmniejszyć ich wpływ. W Siódmym Kroku ponownie czynimy zadośćuczynienie Bogu, przyznając, że jesteśmy bezsilni i potrzebujemy pomocy Boga.

Przebaczając sobie i innym w Ósmym i Dziewiątym Kroku, uczymy się współczucia dla siebie i innych. Bóg nam przebacza, my sobie przebaczamy, a być może inni nam przebaczają. Dziesiąty Krok można postrzegać jako korektę postawy, zadośćuczynienie wobec świata jako całości.

Nie walczymy już z lękiem, depresją, złością czy niepokojem. Kontynuujemy prowadzenie osobistego inwentarza, praktykując zasady duchowe.

W rezultacie zaczynamy czuć się dobrze ze sobą i innymi. Praktykując zasady duchowe, potrzebujemy mniej korekcyjnej części Dziesiątego Kroku. Nasze zadośćuczynienie sobie, Bogu i innym trwa, gdy staramy się osiągnąć stabilność emocjonalną poprzez modlitwę i medytację.

Czynimy zadośćuczynienie w Jedenastym Kroku, osiągając świadomość Boga poprzez świadomy kontakt z naszą Siłą Wyższą. W Dwunastym Kroku nasze zadośćuczynienie staje się kontynuacją wszystkich Kroków i praktykowaniem tych zasad w pracy i życiu naszych Tradycji we wszystkich naszych sprawach.