5 September

Voordat Narcotics Anonymous bestond, stierven veel verslaafden aan de verschrikkingen van verslaving. Hoofdstuk Acht in onze Basis Tekst spreekt over het einde van de weg voor velen van ons. Dit is waar onze overgave begint, zonder deze overgave is er geen hoop.

Velen van ons gingen tot de bittere eindes, en enkelen van ons hadden het geluk zichzelf in Narcotics Anonymous te vinden. Vele malen hebben we onszelf afgevraagd; "wat is er mis met mij?" Alles wat we probeerden om onszelf en ons leven te verbeteren mislukte. Meestal leek het de zaken erger te maken.

Elke keer dat we stopten met het gebruik van drugs; vonden we onszelf terugkeren naar gebruik. De innerlijke onrust en pijn die we zonder drugs ervoeren, deden ons zoeken naar een oplossing. We zochten overal naar die oplossing, voor een probleem dat we niet eens begrepen.

Bij N.A. binnenkomen, werd ons verteld dat we een ziekte hebben, geen moreel dilemma. Hoewel we wisten dat we ziek waren en hulp nodig hadden, konden we teruggaan naar onze oude en vertrouwde manieren; proberen het comfort te verkrijgen dat we ooit kenden. We hebben een ziekte die ongeneeslijk, progressief en terminaal is.

Als de drugs ons niet doodden, zouden we het werk zelf doen; dit is onze zelfdestructieve persoonlijkheid. Toen we volledig accepteerden dat we niet met of zonder drugs konden leven, verscheen de oplossing. We wisten dat we thuishoorden in NA, toen we mensen ontmoetten die net als wij vastzaten in onze eigen zelfopgelegde gevangenissen. Dezezelfde mensen lijken nu vrij te zijn van het gebruik van drugs en vrij van de zelfgebondenheid die ons keer op keer terugbracht naar gebruik.

Ze vertelden ons dat we thuis waren en dat ze een uitweg hadden gevonden. De suggesties die ze ons gaven waren gratis, degene waarvoor we zouden moeten betalen waren degene die we niet aannamen. Samen met deze andere leden konden we schoon worden.

We konden die dag schoon blijven en spirituele principes toepassen om de ziekte voor die dag te stoppen. Ons werd verteld dat het een ik-ziekte was, gevolgd door een stervend programma; naar een wij-oplossing, gevolgd door een levend programma. We krijgen een dagelijks uitstel van de verschrikkingen van verslaving.

Dat uitstel hing af van het dagelijks onderhoud van onze geest. Door te blijven en de stappen te werken, konden we met deze ziekte leven, in plaats van eraan te sterven.

We herstellen van verslaving, alleen voor die dag. Met de hulp van ons programma, medeverslaafden en onze hogere macht, hoeven we nooit meer te gebruiken.