20 Maart

Anoniem, we waren hulpeloos en hopeloos; er was heel weinig waarin we geloofden. Waar we in geloofden, veroorzaakte alleen maar meer hopeloosheid. We hadden er weinig moeite mee om te geloven dat een of andere vernietigingskracht de controle over ons leven had. Toen we wat opruimden, zagen we het spoor van wrakstukken die we achterlieten terwijl we drugs gebruikten. Diep van binnen vermoedden we dat we niet meer de mensen waren die we ooit waren, of die we door onze ouders of voogden hadden geleerd. We zagen eindelijk de lelijke kant van verslaving en we wilden eruit. Het eerste wat we moesten doen was stoppen met het gebruik van drugs. Op dit punt bleven we achter met de pijn van het leven zonder drugs. Onze Tweede Stap vertelt ons dat deze pijn ons dwingt een Macht te zoeken die groter is dan Wijzelf, om ons te helpen onze obsessie te gebruiken. Sommigen van ons wisten dat als er een destructieve macht bestond, er ook een constructieve macht moest zijn. Met een open geest waren we bereid alles te doen wat nodig was om deze verlichting te zoeken. Het was het proces van tot geloof komen, dat ons van de obsessie om drugs te gebruiken weer gezond maakte. Het waren de acties die we ondernamen; vergaderingen houden, na de vergadering met andere leden praten, de literatuur lezen, lid worden van een thuisgroep en iemand vragen om onze sponsor te zijn om ons door de stappen te leiden. We zijn een verbintenis aangegaan in de vorm van dienstverlening. Dit proces leidt ertoe dat we gebruik maken van deze kracht die groter is dan wijzelf. Dit is het proces dat we gebruiken om de leegte te vullen die de medicijnen hebben achtergelaten. We zullen deze Kracht nodig hebben om deze Weg van Herstel te beginnen. We kunnen een beroep doen op deze kracht voor kracht en hoop. Onze daden brengen geloof voort en geloof wordt het keerpunt in ons leven.