27 Maja

zgiełkliwy. Podobnie jak bezwładność odczuwana, gdy po raz pierwszy przestajemy używać narkotyków. Wygląda na to, że wszystko nas dogania. W tych momentach naszego zdrowienia wydaje się, że nasz świat się rozpada. Nie możemy porzucić Nadziei, nasza decyzja w Trzecim Kroku opierała się na Zaufaniu. Zaufanie, że ta sama Siła Wyższa, która usunęła naszą obsesję używania, nadal jest z nami. Anonimowi Narkomani są okiem burzy. Zachowanie spokoju to zaufanie w działaniu. W procesie zdrowienia jest to nasze największe źródło siły. Odwaga przychodzi po tym, jak przejdziemy przez strach lub pomimo strachu. Nasza wiara wzrasta, gdy praktykujemy duchowe zasady Anonimowych Narkomanów. Dowód, że wszystko będzie dobrze, przywraca nam nadzieję. Wykonujemy pracę nóg, a wyniki pozostawiamy Bogu Naszemu Własnemu Zrozumieniu. Polegamy na tej Mocy, która poprowadzi nas nie tylko przez trudne czasy, ale także przez spokojne czasy. Dziesiąty Krok w naszej Szarej Księdze mówi: „Granica pomiędzy tym, gdzie Bóg nam pomaga, a gdzie nie, jest absolutnie nieistotna”. Oznacza to, że bezwarunkowo odpuszczamy i pozwalamy Bogu – to jest Prawdziwe Poddanie. My, uzależnieni, jesteśmy przyzwyczajeni do natychmiastowych rezultatów, podobnie jak wtedy, gdy braliśmy. Z czasem „nie z dnia na dzień” staje się naszą nową mantrą. Zaufanie i cierpliwość to zasady duchowe, które mogą również służyć jako anegdota w myśleniu o chorobie. Przerwa pomiędzy działaniem i reakcją jest aktem Wiary. Czasami, gdy nie wiemy, co robić, najlepszą rzeczą do zrobienia jest nic. Modlimy się i nadal robimy następną właściwą rzecz. Nie przestajemy czekać na odpowiedź. Pomagamy innym wyjść z siebie. Wola Boga ma swój początek na końcu naszej.