23 Czerwca

Anonimowy był ostatnim domem w bloku. Niektórzy mówią dalej, że najpierw próbowali wszystkiego innego, ale nic nie pomogło, więc nadal stosowali. Niektórzy członkowie twierdzili, że Anonimowi Narkomani byli ostatnią rzeczą, jakiej próbowali, ale pierwszą, która zadziałała. W rozdziale trzecim w naszej literaturze czytamy: „...próbowaliśmy niezliczonych innych środków – doradców, psychiatrów, szpitali, kochanków, nowych miast, nowych miejsc pracy – wszystko, czego próbowaliśmy, zawiodło”. W naszej Szarej Księdze czytamy dalej: „Poddaliśmy się – przestaliśmy walczyć – poddaliśmy się całkowicie i bezwarunkowo. Wtedy i dopiero wtedy zaczęliśmy zdrowieć z choroby uzależnienia”. Tylko dzięki całkowitemu i całkowitemu poddaniu się Anonimowym Narkomaniom i jego duchowym zasadom mieliśmy szansę. Po przystąpieniu do Programu NA zdaliśmy sobie sprawę, że jesteśmy chorymi ludźmi. Niestety, „jeśli zabierzesz narkotyki maniakowi oszalałemu na punkcie narkotyków, nadal będziesz miał maniaka”. Zatem większość z nas przybywa do NA ze wszystkimi naszymi wadami i złymi nawykami. Nasz brak zaufania do innych utrzymywał naszą obronę na stałym poziomie, a nasze umysły były zamknięte. Kiedy ból pozostania takim samym stał się większy niż ból zmiany, poddaliśmy się ponownie. Wreszcie nastąpiło otwarcie w naszych zamkniętych umysłach i można było zaakceptować nowe pomysły. Rozdział ósmy „We Do Recover” oddaje to najlepiej: „Ten pozbawiony słów język uznania, wiary i wiary, który nazywamy empatią, stworzył atmosferę, w której mogliśmy poczuć czas, dotknąć rzeczywistości i rozpoznać wartości duchowe dawno utracone dla wielu z nas”.