23 Juni

Anoniem was het laatste huis in de straat. Sommigen zeggen verder dat ze eerst al het andere hebben geprobeerd, maar niets werkte, dus bleven ze het gebruiken. Sommige leden zeiden dat Narcotics Anonymous het laatste was dat ze probeerden, maar dat het wel het eerste was dat werkte. In hoofdstuk drie staat in onze literatuur: "...we hebben talloze andere remedies geprobeerd - adviseurs, psychiaters, ziekenhuizen, geliefden, nieuwe steden, nieuwe banen - alles wat we probeerden, mislukte." Ons Grijze Boek gaat verder met te zeggen: "We gaven het op, stopten met worstelen, gaven ons volledig en onvoorwaardelijk over. Toen, en pas toen, begonnen we te herstellen van de ziekte van verslaving." Alleen met een totale en volledige overgave aan de Anonieme Narcotica en haar spirituele principes hadden we een kans. Toen we bij het N.A.-programma kwamen, beseften we dat we zieke mensen waren. Helaas: "Als je de drugs wegneemt van een drugsverslaafde maniak, heb je nog steeds een maniak." Dus de meesten van ons komen naar N.A. met al onze gebreken en slechte gewoonten. Ons gebrek aan vertrouwen in anderen hield onze verdediging in stand en onze geest sloot zich af. Toen de pijn van hetzelfde blijven groter werd dan de pijn van veranderen, gaven we ons opnieuw over. Eindelijk werd er een opening in onze gesloten geest gemaakt, zodat nieuwe ideeën konden worden geaccepteerd. Hoofdstuk acht, We Do Recover zegt het het beste: 'Die woordeloze taal van herkenning, geloof en geloof, die we empathie noemen, creëerde de sfeer waarin we de tijd konden voelen, de realiteit konden aanraken en spirituele waarden konden herkennen die voor velen van ons lang verloren waren gegaan.'