15 Lutego

Czy. Kiedy po raz pierwszy przybyliśmy do Anonimowych Narkomanów, wielu z nas było dalekich od jakiegokolwiek rodzaju zdrowej duchowości. Niektóre z naszych praktyk związanych z używaniem narkotyków, aby znaleźć Boga lub coś innego, tylko nas od siebie oddalały. Nasze Duchy były w duchowej śpiączce, nasze umysły i ciała były zaćmione narkotykami, byliśmy chorzy. Po dotarciu do Anonimowych Narkomanów i pozostaniu w abstynencji, nasze umysły dogoniły nas; obsesję na punkcie naszego myślenia mogła złagodzić jedynie Siła Większa od nas samych. Chory umysł nie może się sam wyleczyć, dlatego potrzebowaliśmy Kroków i innych, aby obudzić naszego ducha. Nasz drugi krok mówi nam, że ból życia bez narkotyków lub czegokolwiek, co mogłoby je zastąpić, zmusza nas do szukania Siły Większej niż my sami, aby złagodzić naszą obsesję na punkcie używania. Krok drugi mówi, że proces dochodzenia do wiary przywraca nas do zdrowia psychicznego, więc to działanie, które wykonujemy, przywraca nas. Nie możemy wymyślić drogi do dobrego życia; musimy żyć zgodnie z dobrym myśleniem. Decyzja o zastosowaniu tych działań wypływa bardziej z naszych serc niż z umysłów, czujemy Bożą Obecność, a nie myślimy o Bożej Obecności. Dzięki tym działaniom odnajduje nas Bóg naszego zrozumienia. Praktykujemy duchową zasadę uczciwości, dostosowując nasze działania do prawdy.