22 Maart

egoïstisch en egocentrisch zochten we naar manieren om ons gebruik voort te zetten. We waren niet zelfvoorzienend toen we gebruikten, we stalen van anderen om onze gewoonten te onderhouden, we beroofden mensen van hun tijd en behoeften. Sommige dingen waren onvervangbaar. We hebben veel mensen grote schade toegebracht; we waren altijd op zoek naar hand-outs. Ook al waren we geïsoleerd, de ziekte trof de mensen om ons heen. Bij Narcotics Anonymous leren we op eigen benen te staan, eerst als groep, als gemeenschap en ten slotte op eigen benen. Onze stappen en tradities leren ons een bijdrage te leveren en anderen te helpen, op onze beurt helpen wij onszelf. Als Fellowship zijn we niet langer een last voor de samenleving. Als individuen worden we productieve leden van die samenleving. We worden gevers en geen nemers, onze daden zijn onze eerherstel. We herstellen niet alleen onze overtredingen uit het verleden, we lossen ze ook op. We leven vandaag op een andere manier, we kijken eerst naar anderen en dan naar onszelf. We zijn eindelijk zelfvoorzienend door onze eigen bijdragen. Als Fellowship betekent zelfvoorzienend zijn dat we niet langer mensen, plaatsen en dingen gebruiken. We staan ​​onder controle van niemand en anderen, omdat we niets van hen vragen. Onze motieven komen voort uit Liefde en Compassie. We maken deel uit van iets heels; onze apathie wordt empathie als we ons identificeren met anderen. We geven van onszelf zonder beloning of erkenning. Het belangrijkste is dat we er geen eer voor opeisen. Onze spirituele basis van anonimiteit wordt ons doel en onze manier van leven. We geven nu van wat we hebben om het te behouden. Verslaving is een tegenspraak met leven. In Narcotics Anonymous oefenen we om te leven en te laten leven.