15 Maart

uitspraken die we voor het eerst hoorden. Er werd voorgesteld om lid te worden van de 20/20-club. Dat betekende twintig minuten vóór het begin van de vergadering komen en twintig minuten na het einde van de vergadering blijven. Wat dacht je van die avondvergaderingen in het restaurant, tot in de vroege uurtjes. Als we terugdenken aan ons begin, kunnen we ons herinneren dat dit enkele van de meest onthullende momenten in ons herstel waren. We mochten enkele hoogtepunten van de bijeenkomst bespreken, soms stelden we vragen over dingen die we niet begrepen. Sommigen van ons kregen zelfs de kans om een ​​sponsor te kiezen, omdat we zagen hoe sommige leden in het openbaar met elkaar omgingen. Sommigen van ons schaamden zich omdat een ander lid aanbood eten voor ons te kopen. We wilden niet toegeven dat we geen geld hadden. We deelden grappen en konden om onszelf lachen. Soms waren er functies en NA-evenementen die ons dwongen om met elkaar om te gaan, zonder de veiligheid en structuur van de bijeenkomst. Dit waren kansen voor ons om uit het isolement te komen en te leren hoe we zonder drugs met elkaar kunnen omgaan. We werden geaccepteerd door degenen die, net als wij, hetzelfde ervoeren toen ze nieuw waren. We voelden ons misschien wel welkom, voor het eerst voelden we onvoorwaardelijke liefde. De leden die ons voorgingen, wilden niets van ons en dat voelde vreemd. We begonnen het WIJ van het Programma te voelen, het Fellowship-gedeelte. Onze muren begonnen te vallen, we begonnen ons geaccepteerd te voelen, we begonnen ons geliefd te voelen. Bij Narcotics Anonymous zullen we van je houden, totdat je leert van jezelf te houden. Onze diversiteit geeft ons de kans om in contact te komen met mensen van wie we niet per se high zouden zijn geworden. Voor het eerst in lange tijd voelden we ons niet alleen.