5 Februari

de eerste keer is door velen beschreven; was als thuiskomen. Velen van ons waren lange tijd verdwaald, geïsoleerd en misplaatst. Ons drugsgebruik en onze levensstijl bleven ons onderscheiden van andere mensen, bij elk drugsgebruik. Toen we bij Narcotics Anonymous aankwamen, werden we welkom geheten. Voor het eerst sinds lange tijd lijken mensen blij ons te zien. Ze begroetten ons met een knuffel en ons werd verteld dat we moesten blijven terugkomen. We begonnen ons nodig te voelen. We begonnen ons waardig te voelen. Eindelijk hadden we na lange tijd het gevoel dat we erbij hoorden. Dit is hoe thuis hoort te voelen, en de andere leden leken op onze broeders en zusters. Langzaamaan begonnen we ons weer op ons gemak te voelen bij de mensen. Naarmate we betrokken bleven bij het Programma van Anonieme Narcotica, begonnen we ons lekker in ons vel te voelen. De leden van Narcotics Anonymous hielden van ons totdat we leerden van onszelf te houden. We hebben de suggesties overgenomen en we hebben aan de stappen gewerkt en geleefd. Na het resultaat van die stappen hebben we deze spirituele principes in de vorm van de tradities in praktijk gebracht. Deze nieuw gevonden vrijheid was een goddelijk geschenk. Narcotics Anonymous heeft alleen ons leven gered, maar het heeft ons ook een leven gegeven dat de moeite waard is om te leven. Een nieuw leven, vrij van de zelfgemaakte gevangenissen die we in onze actieve verslaving hebben gebouwd. We kregen een van de grootste geschenken in de vorm van een relatie met de hogere macht van ons eigen begrip. We moeten dit kostbare geschenk delen met anderen die ernaar op zoek zijn, om het te behouden.