5 April

de meesten van ons werden begroet met een knuffel, we waren welkom en kregen te horen dat we moesten blijven terugkomen. Het is lang geleden dat iemand ons had gezegd dat we naar welke plek dan ook terug moesten komen, vooral tegen het einde van ons gebruik. Toen we leden hun verhalen hoorden delen, konden we niet anders dan het gevoel hebben dat we niet alleen waren. Ze vertelden eigenlijk onze verhalen. Onze harten begonnen het principe van empathie te voelen, die woordeloze taal van identificatie. We bleven terugkomen en we begonnen ons thuis te voelen. De leden waren oprecht bezorgd over ons; we voelden de Liefde die we al heel lang niet meer hebben gevoeld, of voor sommigen van ons helemaal nooit hebben gevoeld. Wat we toen nog niet wisten, is dat we Gods aanwezigheid voelden die zich door elk lid manifesteerde. We namen suggesties en volgden de aanwijzingen op; we kregen een commitment, sloten ons aan bij een thuisgroep en kregen een sponsor; we waren goed op weg. We kwamen er al snel achter dat het een WIJ-programma was en dat we elkaar nodig hadden op deze reis. Terwijl we samen met onze sponsors werkten en de stappen naleefden, begonnen we een relatie te ontwikkelen met de God van ons begrip. We begonnen ons zorgen te maken over anderen. We begroetten nieuwkomers bij de deur en behandelden ze precies zoals we werden behandeld toen we voor het eerst binnenkwamen. We begonnen de kracht van het WIJ van het Programma te zien. Belangrijker nog: we kenden de Bron van deze kracht. We weten nu dat God door mensen werkt. We waren schepen geworden waar deze kracht zich kan manifesteren om anderen te helpen.