28 April

Na het einde van ons gebruik wilden we onze nederlaag niet toegeven. Wij beschouwden ons gebruik als een morele tekortkoming; we hadden geen idee van een ziekteaspect. Onze ego's weerhielden ons ervan onze nederlaag toe te geven of ons over te geven. We hadden alle antwoorden, dachten we. We gaven mensen, plaatsen en dingen de schuld van onze situatie. We konden het niet eens zijn met wat iemand anders over ons leven te zeggen had. We hadden altijd excuses en konden onze acties rationaliseren. Pas als we onze schuldigen aan de kant zetten en een volledige nederlaag toegeven, openen we de deur naar herstel. Stap Eén draagt ​​ons op om ons eerst over te geven aan de ziekte, en ons dan over te geven aan het Programma van de Anonieme Narcotica. We accepteren dat we lijden aan een ziekte die van spirituele aard is en dat het symptoom ervan het drugsgebruik is. Er werd ons verteld dat we niet verantwoordelijk zijn voor de ziekte, maar dat we wel verantwoordelijk zijn, en dat we verantwoordelijk zijn voor ons herstel. Met elke stap die we zetten, starten we de dagelijkse transformatie die nodig is voor een persoonlijkheidsverandering en een spiritueel ontwaken. We hoeven niet langer op te komen voor niet-bestaande deugden, en we gaan ergens voor staan. We passen de spirituele principes toe die in de stappen zijn opgenomen. Het principe van openheid van geest zorgt ervoor dat we blijven groeien en dat de ziekte blijft bestaan. Onze perspectieven veranderen en onze houding verandert. We beginnen gezondere relaties in ons leven aan te trekken. We kennen eindelijk de betekenis van spiritualiteit, namelijk de juiste relatie met de werkelijkheid.