14 Listopada

Aktywne uzależnienie izolowało nas od reszty świata. Im dłużej używaliśmy, tym mniejszy stawał się nasz świat. Po pewnym czasie, dla niektórych z nas, jedynym kontaktem z innymi było używanie i znajdowanie sposobów i środków na dalsze używanie.

Nasz świat się kurczył, a my nie dzieliliśmy się niczym z nikim. Byliśmy odcięci od tego ludzkiego doświadczenia dzielenia się myślami i uczuciami z innym człowiekiem. Większość naszych działań była motywowana przez nasze używanie i nikt nie wiedział, jak się czujemy ani przez co przechodzimy. Przyjście do Anonimowych Narkomanów niektórzy opisują jako powrót do domu.

Zostaliśmy powitani uściskiem i usłyszeliśmy, żebyśmy wracali. W końcu zostaliśmy uratowani z tego morza izolacji.

Znaleźliśmy ludzi, z którymi mogliśmy się utożsamiać. Zaczęliśmy słuchać innych, którzy dzielili się przesłaniem nadziei i obietnicą wolności.

Zaczęliśmy odczuwać magię empatii. Zaczęliśmy dzielić się zarówno dobrymi, jak i złymi uczuciami. Kiedy dzieliliśmy się z innymi, zaczęliśmy czuć się częścią.

Zaczęliśmy znowu czuć się ludźmi; uczucie, które dawno straciliśmy przez aktywne uzależnienie. Dzięki naszym pozytywnym działaniom i praktykowaniu duchowych zasad zaczęliśmy definiować i kształtować naszą zdrowienie. Z pomocą i przewodnictwem Boga, jak go rozumiemy, oraz wspólnoty N.A. zaczynamy się rozwijać. Staliśmy się częścią wspólnoty, a nasze zdrowienie zaczęło rozkwitać.

Zaczęliśmy dzielić się z innymi tym doświadczeniem. Zachowujemy ten cenny dar jako rezultat.