6 Augustus

Onze literatuur vertelt ons dat we niet geïnteresseerd zijn in hoeveel of hoe weinig je hebt, maar alleen in wat je wilt doen aan je probleem en hoe we kunnen helpen. De Derde Traditie spreekt over hoe we allemaal gelijk zijn in N.A. lidmaatschap. De ziekte van verslaving discrimineert niet; onze leden komen van Park Ave of parkbank, van Yale of gevangenis.

Dakloos of hopeloos, we zijn allemaal hetzelfde. Geld, eigendom of prestige helpt of belemmert onze kansen op herstel niet, of bij het overbrengen van de boodschap. We horen het in onze bijeenkomsten dat herstel een innerlijke klus is.

De Eerste Stap zegt ook dat sociale acceptatie niet gelijk staat aan herstel. Met de hulp van onze hogere macht, sponsor, gemeenschap en stappen veranderen we van binnenuit. De materiële geschenken zijn soms een symptoom van herstel.

We kunnen het ons niet veroorloven om op een wolk van sociale ijver te zweven. Nederigheid is een principe dat, wanneer beoefend, ons op de juiste grootte houdt en onze prioriteiten op orde. Ons leven aanpassen aan N.A. en niet N.A. aan ons leven helpt hierbij.

Het maakt niet uit hoe onze buitenkant eruitziet als onze binnenkant al in een emotionele, mentale en spirituele terugval is, geen enkel materieel item zal dat veranderen. Teruggeven wat ons vrijelijk is gegeven verandert hoe we onszelf, anderen en de wereld zien. We krijgen een geest van empathie voor onze mede-herstellende verslaafden die we niet hadden voordat we bij N.A. kwamen. We moeten onszelf toestaan kwetsbaar te worden en open te staan voor suggesties.

Zo niet, dan krijgen we dezelfde resultaten: gevangenissen, instellingen en de dood.